Fyrir mér eru þetta jólin og myndi ég ekki vilja skipta þeim út fyrir neitt
Stress, svefnleysi, ógleði og pirringur. Þetta allt hefur einkennt jólin og jólaundirbúning hjá mér á undanförnum árum. Ég hef semsagt eytt síðustu 4 árunum mínum í Háskóla Íslands, nánar tiltekið við Guðfræðideildina. Jólin hjá mér hafa farið í að lesa fyrir próf og þreyta þau. Eflaust gæti einhverjum fundið það sjarmerandi að vera í guðfræði sérstaklega yfir jólahátíðirnar, hátíð ljóss og friðar, akkúrat þegar mesta kirkjusóknin er og prestar landsins fái að njóta sín fyrir troðfullum kirkjum. En ég skal segja ykkur að það er ekkert sjarmerandi við að sitja sveittur yfir Rómverjabréfinu á grísku og reyna að skilja hvað þar stendur. Þegar maður er að bugast á próflestri þá kemur stundum upp sú hugsun að maður vilji frekar vera í Kringlunni og taka þátt í geðveikinni þar. En ég ætla ekki að segja ykkur frá mínum pirringi yfir próflestrinum, ég ætla að segja ykkur frá hvernig jólin voru hjá mér og hvernig undirbúningurinn var hjá minni fjölskyldu áður en ég fluttist í borg óttans á suð-vestur horni landsins.
Við fjölskyldan, sérstaklega við feðgarnir höfum haldið fast í sumar venjur í kringum jólin. Enn þá dag í dag förum við á aðfangadag og keyrum út kortin saman og lítum við hjá nokkrum velvöldum einstaklingum og fáum kaffi og með því. Ég man að mér fannst ógurlega spennandi að koma heim til Laufeyjar frænku og sjá undir jólatréð hjá henni og sjá hvað marga pakka Stefanía, Elva og Bryndís fengu. Svo var líka svo gaman að sjá jólatréð en Laufey er þekktur fagurkeri. Nú í dag sækir maður helst í smákökurnar sem hún býður uppá. Þegar jólakortarúnturinn var búinn (en við reyndum alltaf að byrja og enda á sama húsi) þá tók Olís við þar sem Haukur réð ríkjum og gerir enn í dag. Þangað höfum við farið síðan ég man eftir mér til að kaupa nammi í nammiskálina botnlausu sem situr ávallt á stofuborðshorninu. Til að byrja með þá komum við til Hauks með smekkfullt skott af glerflöskum sem við höfðum safnað yfir árið, og fengum að velja okkar uppáhaldsnammi yfir borðið, maður skammtaði sér ekki sjálfur eins og það tíðkast nú í dag.
Þegar komið var heim með nammið og jólakortin sem söfnuðust á rúntinum þá tók pabbi við að steikja rjúpurnar og þá helst í kappi við tímann því alltaf tókst okkur að tefjast einhversstaðar, en ég og pabbi borðum alltaf rjúpur á jólunum. Ég held að þá hafi jólin fyrst byrjað hjá mér, að finna lyktina og heyra smellina þegar pabbi setur rjúpurnar á sjóðandi heita pönnuna, alveg unaðsleg tilfinning. Enn þá dag í dag þegar jólin eru hringd inn klukkan sex þá kyssir pabbi okkur gleðileg jól með ekkert nema handklæðið utan um sig miðjan, nýkominn úr sturtu.
Ég man hve ósköp erfitt var að bíða eftir að fá að opna jólapakkana og eyddum við Gísli ekki ófáum mínútunum fyrir framan spegilinn á ganginum að gretta okkur til að láta tímann líða. Þá var tíminn frá því að við bræður vorum búnir að borða og þangað til pabbi var búinn hreint óbærilegur. Þó fengum við að svala pakkafýsninni með því að opna einn pakka á meðan pabbi kláraði að mergsjúga rjúpubeinin. Þegar byrjað var að taka upp pakkana þá var það oft skrautlegur tími og man ég sælla minninga að við bræður nötruðum af gleði þegar við fengum snókerborðið hérna forðum daga. Mamma hinsvegar þakkaði pabba oft með því að kýla hann þéttingsfast í öxlina, sérstaklega ef það var eitthvað óvænt, en smellti þó kossi á hann jafnharðan. Fyrir mér eru þetta jólin og myndi ég ekki vilja skipta þeim út fyrir neitt.
Ég get ekki skilið við þessar endurminningar án þess að minnast á skreytingarnar hjá okkur. Þetta byrjaði voðalega sakleysislega hjá okkur en áður en maður vissi af var búið að þræla manni í heilgallann í endaðan nóvember með vasaljós til að lýsa pabba þegar hann var setja upp seríurnar. En hann honum fannst alltaf best að gera þetta rétt fyrir kvöldmat þegar komið var niðamyrkur. Svona var þetta fram að aðfangadag, alltaf að hjálpa pabba að setja upp einhverja nýja seríu og alltaf var maður jafn fúll og latur við að hjálpa honum. Þó að það tæki ekki nema mesta lagi korter að setja upp eina seríu vildi maður frekar hanga inni og gera ekki neitt. Nú í dag er maður alltaf jafn stoltur þegar maður kemur heim og sér ljósadýrðina og hefði helst vilja hjálpa ?gamla? að setja allt þetta ljósa?show? upp.
Ég ætla að halda í gamlar hefðir hérna í jólagestum og koma með eina smáköku uppskrift. En sú uppskrift kemur úr safninu hennar mömmu en hún er vön að baka smákökutegundir í tugavís. Þeir sem kíkja í heimsókn til ?Jóku í íþróttahúsinu? rétt fyrir jól þekkja að hún mamma tekur ekki nei sem gilt svar ef hún býður þeim heimabakaða smáköku. Þessi tegund sem ég ætla að gefa upp hvarf oft með mér inní svefnherbergi með mér ásamt einum lítir af mjólk þegar ég var fór að horfa á einhverja jólamyndina.
Súkkulaðidropar:
100 gr. Smjörlíki
115 gr. Sykur
100 gr. Kókosmjöl
90 gr. Púðursykur
175 gr. Hveiti
1 Egg
½ tsk. Natron
¼ tsk. Salt
Öllu hrært saman. Sett með teskeið á plötu. Bakað við 200°C í 10. mín. Súkkulaðidropar frá Mónu sett ofaná þegar kökurnar eru tekna úr ofninum.
Vil ég bara óska öllum Hornfirðingum til sjávar og sveita gleðilegra jóla og megi Guð blessa... nei ég nenni ekki að fara í eitthvað háguðfræðilegt tal. Vill bara óska öllum gleðilegra jóla.
Stígur sonur Reynis á HP og Jóku í íþróttahúsinu
Skrifa athugasemd