Hornafjörður – heimili yndisbitans
Um síðustu helgi voru staddir á Hornafirði tveir nautnabelgir sem skrifa um mat og matartengd efni á midjan.is, sem er vefur um dægurmál í léttum dúr.
Ritstjóri er Bryndís Ísfold Hlöðversdóttir. Nautnabelgirnir eru Halldóra Gunnarsdóttir og eiginmaður hennar Hreinn Hreinsson en Halldóra er Hornfirðingum að góðu kunn sem fyrsti félagsmálastjórinn á Höfn.
Heimsóttu þau jólamarkaðinn okkar í Miðbæ og Nýheimum um síðustu helgi og birtum við hér grein þeirra af midjan.is
"Á Höfn í Hornafirði og nálægum héruðum hefur á undanförnum árum sprottið upp ótrúlega fjölbreytt flóra matar þar sem áherslan er á héraðið og það sem það hefur upp á að bjóða. Á öðrum sunnudegi í aðventu var haldinn jólamarkaður á Höfn þar sem margt af því besta sem framleitt er í héraðinu stóð til boða. Nautnabelgir létu sig ekki vanta enda erum við afskaplega hrifin af áherslu Hornfirðinga enda líður manni betur að vita af því hvar maturinn er framleiddur, af hverjum og með hvaða hætti.
Markaðurinn
Í fyrsta básnum tóku á móti okkur hjónin Þorbjörg og Fjölnir á Hala í Suðursveit en þau framleiða dásamlega bleikju sem bæði er hægt að fá ferska og reykta og völdum við þá reyktu að þessu sinni enda ekki með ferðafrysti. Halableikju, sem er auðvitað alveg sérstök tegund, má líka fá í Frú Laugu auk þess sem þau hjónin bjóða upp á hana á veitingastaðnum á Hala. Það er enginn svikinn af því að heimsækja Hala og það stemmir vel við Horn. Móttökurnar þar eru frábærar, Þórbergur svífur yfir vötnunum og býr í steinunum og það er alltaf hægt að spjalla um eitthvað skemmtilegt. Gott ef maður verður bara ekki skemmtilegur á Hala. Reyndar fer mest af bleikjunni út fyrir landsteinana en Frú Lauga er staðurinn fyrir þá sem búa sunnan heiða.
Á næsta bás mátti fá reykta og grafna gæs og endaði ein af hvorri tegund í pokanum okkar. Það var boðið upp á smakk og annar Nautnabelgurinn, sá sem ekki var útbelgdur eftir vel útilátinn morgunverð, sagði þær bráðna í munni. Þeir Gísli Karl og Jón Þorbjörn Ágústssynir sjá um þá framleiðslu.
Á einum bás mátti fá grjúpán frá Hoffelli. Þetta eru nokkurs konar bjúgu eða gamaldags útgáfa af þeim sem bæði er hægt elda upp á gamla mátann eða sneiða ofan á brauð. Grjúpánin eru kofareykt og engum aukaefnum bætt í þau. Reyndar var okkur næstum skipað að sjóða þau og gera uppstúf með en þar sem það er ekki í miklum metum hjá Nautnabelgjum þá er afar ólíklegt að það verði gert. Við kunnum það samt alveg.
Á einum bás mátti finna kartöflukonfekt og ýmsar gerðir af sultu og pestói og varð grænkálspestó fyrir valinu hjá Nautnabelgjum. Við erum enn ekki búin að smakka það en vissulega lítur það vel út og allt er vænt sem vel er grænt. (Þetta er svona alveg sérstaklega fyrir Ásgeir). Árbæjarísinn var á sínum stað en þar sem erfitt er að ferðast með ís á milli landshluta slepptum við honum að þessu sinni. Hann má líka fá í Frú Laugu.
Skinney Þinganes var með úrval af fiski til dæmis alveg ótrúlega girnilegan salfisk, þurrkuðum hnakka- stykkjum ásamt ýmsu öðru fiskmeti. Nautnabelgir féllu hins vegar fyrir kryddsíldinni þeirra og í símasamráði við Gunnar síldarspekúlant læddist ein tveggja kílóa fata í okkar eigu. Við hefðum örugglega kippt með nokkrum hnökkum líka ef við hefðum ekki verið nýbúin að fjárfesta í slíku. Reyndar er næstum búið að eyðileggja þetta orð „hnakki“.
Á markaðnum mátti fá endur frá Katrínu og Reyni á Hlíðarbergi bæði heilar sem og ferskar og reyktar bringur. Við völdum hins vegar að kaupa andalæri og andafitu og ætlum að prófa að elda andaconfit um jólin en við prófuðum það í fyrsta sinn um síðustu áramót í Brussel og þótti frábært. Þarna var líka að finna girnilegasta beikon sem við höfum séð, þykkar almennilegar sneiðar, og auðvitað stóðumst við ekki þá freistingu.
Já og svo datt einn fallegur reyktur áll í pokann sem Ari Lú valdi sérstaklega fyrir okkur.
Ný matreiðslubók og Slow Food samfélag
Þessi matarmenning á Hornafirði hefur nú borið þann ávöxt að út var að koma matreiðslubókin Réttir úr ríki Vatnajökuls eftir Halldór Halldórsson. Bókin sú er frábært dæmi um hina nýju hugsun sem finna má á fleiri og fleiri stöðum út um landið þó að Hornafjörður sé að öðrum stöðum ólöstuðum að taka forystu sem höfuðból yndisbitans hér á landi. Állinn fer í heimsókn í danskt jólaboð næstu helgi. Við ætlum að bera hann fram alveg eins og lagt er til í nýju matreiðslubókinni.
Það eina sem keypt var og ekki má borða þrátt fyrir að hreindýr komi við sögu voru einir gullfallegir fingravettlingar með hreindýramunstri. Annar Nautnabelgurinn var svo stálheppinn að fá matreiðslubókina gefins af góðum vinum.
Ísland getur verið matvælaframleiðsluland á heimsmælikvarða og er algerlega frábært að þessi vakning sé að verða í stað þess að menn sitji með hendur í skauti og bíði eftir stalínískum allsherjarlausnum í atvinnumálum. Þar sem Miðjan er ekki pólitísk förum ekki nánar út í það en það eina sem við viljum segja er að betra er að borða ál en súrál og er ekki réttara að nota rafmagn til að rækta eitthvað?
Á Hornafirði er eitt stærsta Slow Food samfélag á Íslandi og langstærsta miðað við íbúafjölda. Slow Food er eins konar andheiti og andspyrna gegn fjöldaframleiddum, skyndibita sem er hlaðinn aukaefnum. Hornfirðingar eru að sjálfsögðu búnir að þýða hugtakið og kalla þetta yndisbita. Hann er auðvitað yndislegur eða góður hreinn og sanngjarn eins og segir á vefsíðunni. Það er alveg ótrúlega mikill mataráhugi og matarumræða meðal íbúa bæjarins og mikil samstaða um að halda áfram á þessari braut sem er auðvitað sú eina rétta.
Núna í kreppunni mæla Nautnabelgir með gúrme-ferð eða yndisbitaferð til Hornafjarðar en Hornfirðingar taka við íslenskum krónum og eru flott og skemmtilegt fólk. Það búa auðvitað ekki allir svo vel að eiga góða og skemmtilega vini, sem auk þess elda unaðslegan mat, sem hægt er að gista hjá. Nautnabelgir hvetja fólk til að fara í ríki Vatnajökuls sem er sannkallað gnægtar-Horn, njóta lífsins og versla inn fyrir jólin. Á hverjum laugardegi er matarmarkaður í gamla Pakkhúsinu. Það voru afar hamingjusamir Nautnabelgir sem komu heim með fulla ferðatösku af mat. Það er hin eina sanna veisla í farangrinum."
